Czasami poziom niemowlęcego zorientowania "w temacie" zaskakuje. Okazuje się, że mały Brzdąc rozumie zdecydowanie więcej, niż nam się wydaje. Obserwując poznaje świat z różnych stron. Tak było i w tym przypadku. Tytus okazjonalnie przyglądał się nam z zaciekawieniem m.in. podczas mycia zębów. Więc pewnego dnia (dla żartu) podaliśmy mu szczoteczkę.
Młodzieniec bez mrugnięcia okiem włożył ją sobie do paszczy, w której rezyduje zastęp czterech i pół zęba, i przez następne 6 minut z wyraźnym zadowoleniem szczotkował sobie zęby i dziąsła. Nam, jako Rodzicom, gdy już pozbieraliśmy szczęki z podłogi i otarliśmy łzy ze śmiechu, przyszła do głów pewna refleksja: właśnie (niechcący) odkryliśmy sposób na ulgę w ząbkowaniu!!!
Jakiś tydzień temu dość ostro (u)wzięliśmy się za naszego Syna i postanowiliśmy przeprowadzać z Nim regularne lekcje Wu-eF. Na pierwsze efekty ćwiczeń nie musieliśmy długo czekać - po tygodniu Młody zaczął dokazywać w sposób, który wcześniej co najwyżej przytrafiał się mu niechcący. Teraz Jego (kocie) ruchy nabrały pewności i ogłady :)
W dalszej części dnia nasze ostatnie starania przyniosły kolejny efekt. W pewnym momencie wiedziony instynktem i błogą nieświadomością Tytus wystrzelił w górę niczym rakieta! No, może bez przesady, bo STOPAMI cały czas dotykał ziemi! Tym niemniej głowa unosiła się już prawie w chmurach :) Na szczęście noska nie nosi jeszcze tak wysoko, by nie dał się uprosić o replay :D
Zima jak zwykle zaskoczyła drogowców a Mikołaj jak zwykle wziął się za roznoszenie prezentów z zaskoczenia pojawiających się pod choinkami dzieci na całym świecie.
Tym razem specjalnie dla Małego postanowiliśmy się zaczaić na Mikołaja. Czekaliśmy i czekaliśmy... W pewnym momencie sen zaczął niebezpiecznie dobijać się nam do głów, z całych sił zaciągając ciężkie zasłony powiek. Ale że Rodzice z nas nie w ciemię bici, przed pójściem spać nastawiliśmy Detektor Świętego Mikołaja, do którego podłączyliśmy kamerę przemysłową (CCTV).
O poranku szybki rekonesans pokoju: prezenty leżą pod choinką (a imię jej Czad Komando, początkowo było Wiecheć), a dodatkowo w nocniku walającym się dotychczas pod stolikiem rozkłada się... KUPA! Na szczęście kamera zarejestrowała jakiś ruch, więc czym prędzej przystąpiliśmy do sprawdzenia, którędy w tym roku desantował się Mikołaj, i dlaczego prócz świątecznych pakunków zostawił również klocka ...
Jakież było nasze zdziwienie gdy okazało się, że Święty i tym razem przemknął gdzieś między klatkami filmu (nawet w zwolnionym tempie jest praktycznie nie do wykrycia!), natomiast sprawa kupy... cóż, brak słów. Poniżej nagranie zarejestrowane okiem kamery.
Ps: Jeśli prawdą jest powiedzenie, że jaka Wigilia taki cały rok... to mamy przesrane :)
Dziś Tytus obudził się w wyjątkowo dobrym humorze. Bez płaczu rozdzierającego mikre płuca i bez łezek wyciekających rzewnie z kącików oczu. Leżał cichutko w łóżeczku i bawił się uśmiechnięty. - Co tam Titko? – zagaił Tata - A fajnie. Śniło mi się – po swojemu zagaworzył Maluch. - A cóż Ci się śniło? – z nieskrywanym zainteresowaniem zapytał Tata, którego temat snów niemowlęcych nurtuje od początku bycia Tatą.
Wszyscy dobrze znamy Daniego. Nieco starszy kolega Tytusa z którym poznaliśmy się jeszcze gdy kształtem przypominał naprężony brzuch swojej Mamy. Od tego czasu jednak sporo się pozmieniało i w chwili obecnej Daniel jest źródłem inspiracji dla Małego Tytusa. Bo któż inny w równie przekonujący sposób pokaże jak się wspinać po meblach i zabawkach? Kto jak nie inny Bobas może wprowadzić w tajniki czworakowania?
Ostatnia wizyta pokazała nam jedno - Tysiak ma się od kogo uczyć i kogo obserwować. Więc w tym momencie apel - Mamo Daniela! Wpadajcie częściej :D
Halo, halo! Tutaj ptasie radio w brzozowym gaju, Nadajemy audycję z ptasiego kraju *
Co robi Tytus, gdy się go zostawi na cały dzień sam na sam z Ciocią? Pokazuje, że jak chce to potrafi być mega grzecznym chłopakiem. A co w tym czasie robią Rodzice? Bawią się w radio!
Weekend obfitował w mnóstwo przeżyć, które ciężko nawet streścić w kilku zdaniach. Zamiast więc silić się na opowiastki, prezentujemy po prostu garść zdjęć i fajny film z ostatnich kilku dni. Bez ładu i składu... Nieistotne, ładne są ;)
lokalny Dream Team: Tytus i Gacek
Tres Deliquentes: Oliwka, Mały Tytus, Kacper
Nowa koleżanka Helenka :)
2 na górze, 2 na dole - otwieracz do piwa wersja De Luxe
Czy Ty jesteś przypadkiem Małym Tadkiem - niejadkiem Czy też naszym Tytusem? Bo ustalić to muszę.
Czy jest dziełem przypadku Nasz Tytusie - niejadku Że odrzucasz po chwili Mus o smaku wanilii I banany z brzoskwinką Groszek wraz z cielęcinką I warzywa z rybami Nawet ryż z brokułami A nie krzyczysz, gdy chcemy Karmić tym, co my jemy?
Widzę, że teraz w cenie jest dorosłe jedzenie Więc od dzisiaj umowa: Niech deserek się schowa! Będziesz jadł razem z nami Schabowego, Salami, i hot doga z parówką i zagryzał surówką Potem z serem kanapka Z majonezem sałatka A na wszystko to pączek Aż zgłodniałem - więc kończę.
Kilka dni po tym jak Mama oświadczyła wszem i wobec, że Tytus zostanie księdzem (wtedy będzie cały czas tylko czcił Matkę swoją i Maryjkę. W dokładnie takiej kolejności :)), Młody unaocznił nam swoje dwie wizje możliwych dróg życiowych. Na szczęście żadna z nich nie wiedzie przez celibat!
Opcja 1: Wiedziony naturalnym instynktem w kierunku sztuki (po takich Rodzicach...), zostaje sławnym muzykiem z masą groupies i rozległą bazą fanów w każdym zakątku gminy. Regularne trasy koncertowe uniemożliwiają mu jednak skupienie się na rodzinie, nad czym ubolewa Oliwka.
Opcja 2: Najpierw powoli, jak żółw ociężale, ruszyła maszyna ... Tytus zostanie maszynistą! EwEntualnie zawiadowcą stacji. Wrodzone zdolności do kierowania ruchem szynowym pozwalają nam ze spokojem myśleć o Jego przyszłości w strukturach PKP. Widać w tym pasję i rękę małego fachowca :)
Nie wiadomo, którą z opcji (może jeszcze jakąś inną?) wybierze nasz Młodzian, ale patrząc na sposób, w jaki radzi sobie z niełatwymi przecież zadaniami, jesteśmy spokojni. Będą z Niego ludzie. A konkretnie jeden ludź :)
Ps: chwilę po opublikowaniu dzisiejszego wpisu zgłosił się do nas Starszy Rekrutant Torowski z propozycją pracy na kolei!!! Trzeba mu przyznać - ma facet nosa ;)
Dziś Mały Tytus skończył 8 miesięcy. Z tej okazji Matka Chrzestna, niczym dobra wróżka, przysłała prawdziwe drewniane krzesełko, w którym Tytus może samodzielnie jeść.
W czasie kiedy Tata był w pracy Mama złożyła elementy w całość przykręcając 24 śruby (zajęło jej to pół godziny). Kiedy podzielimy 24 przez 8 wyjdzie 4, tyle zostało do ukończenia przez dzisiejszego Jubilata roczku. Tymczasem 8 miesięcy to nie przelewki...
Żadne ważne wydarzenie nie obędzie się bez udziału Gacka, który również musiał przetestować stabilność nowego mebla. A ponieważ jest coraz większy, nie zmieścił się na krzesełku obok Tytusa, zajmując honorowe miejsce na blacie.
Alarmującego maila powyższej treści dostał dziś w pracy Tata podczas wykonywania Niezwykle Ważnych Zadań Służbowych (NWZS). Któż to go atakuje? I do tego wiadomością z wykrzyknikami??? Postanowił to sprawdzić. Treść pisana ograniczała się do jednego zdania zawartego w temacie maila, natomiast było jeszcze zdjęcie, po którego otworzeniu przesłanie stało się oczywiste. Tacie zimny pot zrosił plecy, ściekając między zjeżonymi włosami. Zdjęcie zdawało się krzyczeć:
"Oszukali mnie! Uczą raczkować a potem stawiają bariery nie do przejścia!!! Jak tak można!?!"
Wiedziony instynktem tacierzyńskim (o którym słyszał, a którego istnienia u siebie do niedawna by nie podejrzewał) rzucił się w kierunku wyjścia...
Potknął się o kabel...
Wyrżnął jak długi i ochłonął.
"Dobra" - pomyślał - "Sprawa jest pilna, ale bez paniki. Po powrocie do domu, musimy obniżyć łóżeczko".
podobno w średniowieczu to Rodzice wybierali z kim ich pociecha zwiąże się świetnym węzłem małżeńskim. Dogadując się zawczasu między sobą, Rodzice nie dawali młodemu człowiekowi żadnych złudzeń - musiał z pokorą przyjąć narzuconą wolę, gdyż i tak niewiele miał do gadania. Właściwie mógł jedynie powiedzieć "Tak" na ślubnym kobiercu a następnie marnować sobie życie (choć pewnie nie zawsze) z tą/tym wybraną/ym i dogadaną/ym.
Rodzice w tym czasie planowali np: remont dachu stodoły czy też kupno nowych opon do powozu za pieniądze z zaślubin. Kiedyś to były czasy. Niektórzy pewnie wiele by dali, by przywrócić ducha czasów minionych... Kultywując więc tę tradycję (wszak tradycja - rzecz święta) wybraliśmy Tytusowi przyszłą żonę.
Oliwka ma 2 miesiące (ale to się bardzo szybko zmienia), czarne włoski i lubi sobie dobrze pospać. Poza tym znamy i lubimy Jej Rodziców, więc wybór był prosty i oczywisty. Do dogadania pozostaje jedynie kwestia kto komu, ile i w jakiej walucie, ale i na tym polu powinniśmy się porozumieć. O przewidywanej dacie zaślubin poinformujemy w późniejszym czasie.
Ps: by uniknąć EwEntualnych pytań - Oliwka to ta najmniejsza :)
Daj Mamie buziaka to kolejna sztuczka w repertuarze Małego Tytusa. Sprawia tym frajdę zarówno sobie, jak i nam. Sztuczka jest prosta jak konstrukcja cepa ale o dziwo, kompletnie nie wychodzi z Tatą. Wtedy zamiast buziaka mamy rwanie brody, co przynajmniej jednej ze stron jest nie na rękę. W mistrzowskim wykonaniu i w doborowej obsadzie "Daj buziaka" wygląda tak:
Siedzę i siedzę, myślę i myślę, Czego naprawdę mi brak, może pewności, że kiedy bęcnę Mama mnie złapie i tak
śpiewała Beata "Długie Nogi" Kozidrak. No i coś w tym jest - Młody posiaduje coraz pewniej, choć jak na razie potrzebuje silnego wsparcia w postaci "równoważnika" - przedmiotu, dzięki któremu łatwiejsza staje się trudna sztuka utrzymywania równowagi. Równoważnikiem może być dosłownie wszystko. Warunek jest jeden - musi się zmieścić w łapce (i ew. w buzi). Co się stanie gdy równoważnika zabraknie? Zapraszamy na seans.
Ps: Misiol wypożyczony na potrzebę sesji od naszego kolegi Kacpra.
Nastała jesień, ale że pogoda wciąż prawie letnia, nie ma co siedzieć (tak!) bezczynnie w domu. W związku z powyższym Tytus zaczął/kontynuuje* ( niepotrzebne skreślić) sezon odwiedzin. Wpadamy więc pewnego przedpołudnia na chatę do Franka. Wita nas od progu słowami "Sorry Te, Mama w domu, więc kulturalnie dzisiaj, co nie?" Jak nie jak tak, my wszystko rozumiemy i kultura to u nas przede wszystkiem ;)
Rozkładamy się na podłodze, gadka szmatka, nawijamy makaron na pieluchę, aż tu nagle Mama Franka wyciąga Wielkiego Pingwina! Sorry Franko, fajny z Ciebie kumpel i w ogóle, ale sam rozumiesz... PINGWIN!!! By nie przedłużać - Pingwin zdominował większą część dalszej rozmowy. Tytusowi oczy świeciły się blaskiem odbitym od wielkich Pingwinich ślepi. I nawet późniejsze wspólne z Frankiem obgryzanie zabawek (choć twórcze i przyjemne) nie pozwoliło na dobre zapomnieć...
Ps: Pingwinie, jeśli to czytasz, wiedz: tęsknimy...
Odkąd osiągnął pierwszy stopień wtajemniczenia w tajniki przemieszczania się w przestrzeni (i w stosunkowo dłuugim jeszcze czasie), nas Syn nieustannie zwiedza, podziwia, poznaje. W trakcie eksploracji mieszkania Mały Tytus doszedł do punktu, w którym płaszczyzny poziome przestały być wystarczające. Niewiele myśląc (to na pewno) i jeszcze mniej mogąc, wziął duży rozbieg, wybił się z krawędzi łóżka i ... POSZYBOWAŁ!!!
Niestety, za wzór przyjął wzorzec grecki i niczym legendarny Ikar wyrżnął łebkiem w twardą powierzchnie podłogi.
Nic to - pomyślał Mały przecierając łzy z oczu.
O K....A!!! - zgodnie wyrazili swoją opinię Rodzice.
W iście ekspresowym tempie podjęliśmy decyzję o zorganizowaniu wieczornej przejażdżki mającej przypomnieć Tytusa dawno niewidzianym pracownikom Narodowej Służby Zdrowia. W trakcie na szybko zorganizowanej imprezy Młodzian przejechał się po kilku gabinetach, sprawdził działanie paru specjalistycznych urządzeń i przeszedł przez kilka nie zawsze czystych rąk (co zaowocowało chwilę później zapaleniem siurka, w następstwie czego dwa dni później kontynuowaliśmy tak owocnie rozpoczęte tournee po przychodniach).
Koniec końców pozostał mu tylko pamiątkowy guz. Ale jak to mówią (kto mówi, ten mówi) - chłopiec bez guza jest jak żołnierz bez karabinu :).
By zatrzeć nieco obraz naszego (nie)radzenia sobie z obsługą niemowlaka (instrukcja pod wieloma względami jest dość niekompletna), proponujemy poniższy filmik z wizyty Małego Kuzyna Ivo (nadwornego kaskadera rodu Kołodziejczyków).
Ps: Grafikę bezczelnie zakosiliśmy z Fejsa od użytkownika PiktoGrafikiSikora. Lajkujcie :)
W końcu jest! Długo oczekiwany (przez nas :)) filmik z pobytu Małego Tytusa na Islandii. Po drodze trafiły nam się zmiany muzyki, koncepcji a także załamania z powodu ogromu materiału... Efekt finalny przeszedł nasze najśmielsze oczekiwania. Ale czegóż innego mielibyśmy się spodziewać, skoro obiekt jest tak wdzięczny :)
Rodzice dzielą swoją historię na "przed Tytusem" (P.T.) i "po Tytusie" (P.T.) :D Z uwagi na więcej niż podobny zapis skrótowy, za punkt zwrotny przyjmuje się koniec pierwszego kwartału 2011. Konkretnie 29 marca ;)
Ostatni weekend zapisał się złotymi zgłoskami w historii "po Tytusie". Po raz pierwszy od baaaardzo dawna, udało się wyjść z domu i zapomnieć. Okazja była więcej niż dobra - koncert Illusion w Ergo Arena. Na poprzedni gnaliśmy przez Polskę całą aż do Wrocławia (rok 2008 "przed Tytusem").
Zapomnieć udało się dzięki Chrzestnemu, który odpowiednio wcześniej dostał wykład pt: że bycie Chrzestnym to nie tylko prezent na komunię, ale i (przede wszystkim :D) pomoc Rodzicom w wychowaniu Małego. W tym zostawanie z nim, gdy Starzy poczują nieprzepartą chęć skorzystania z nocy w mieście. A tak właśnie było tym razem :).
A zatem My poszliśmy, a Oni zostali. Z dwóch (nie do końca spójnych) relacji wyłania się opis całkiem sympatycznej męskiej imprezy z niewielką ilością uronionych łez. Bo to dość uczuciowi, młodzi mężczyźni są :). Niestety, są i minusy: prześwietlona klisza w aparacie. Zdjęć nie będzie.
Dziś natomiast udało się uchwycić gadułkowanie Młodego. W zależności od tego gdzie się siedzi i jak ma się rozstawione głośniki, brzmi to jak "mama", "ama" albo "am am". My wiemy swoje, reszcie zostawiamy indywidualną interpretację sytuacji :)
Z okazji kolejnej miesięcznicy a także wczorajszego święta Halloween, dziś proponujemy zapierający dech w piersiach materiał. Z uwagi na drastyczne sceny, podzieliliśmy go na trzy niezależne odcinki. Napięcie narasta wraz z kolejnym klikniętym [odtwórz].
Czuj się ostrzeżony!
Część pierwsza to wspominkowa (bo sobotnia) relacja ze spotkania 7-mio miesięcznego Berbecia z pewną znaną i lubianą Artystką (lat 40. Wiemy, bo Mały Brat Kolegi wysyła sobie z Nią sms-y z życzeniami :)) . Początkowo byliśmy oporni, ale Mały się uparł i ... opłacało się, nawet jeśli Tytus przespał prawie cały koncert (czyżby uśpiła Go propozycja muzyczna?). A na scenie - MAGIA!!!
Drugi film to kompilacja nagrań z dwóch ostatnich poranków. Zaczyna się ostro - Tytus trenuje podwieszanie (z czkawką - poziom hardkor!). Następnie przechodzimy do prezentacji popularnej ostatnio dyscypliny sportu, jaką są walki na macie. Tym razem rola pierwszoplanowa przypadła w udziale Gackowi. Zgodnie z zapowiedzią napięcie rośnie, aż do momentu wkroczenia sędziego ringowego. Bo zazwyczaj nie walczymy "do pierwszej krwi" :)
Odsłona trzecia to odpowiedź Małego Tytusa na Halloweenowy, imperialistyczny zwyczaj przyniesiony z zachodu. Młody szczerzy kły i szaleje niczym potwór z niskobudżetowego horroru. I jest więcej niż przekonujący :) Zresztą - sprawdź sam... jeśli się odważyszzzz...
<Wiejska chatka na Przymorzu. Scena spowita półmrokiem. Snop światła skupiony w centralnym punkcie, gdzie na stołku siedzi Mały Tytus i cichutko kwiląc obiera ziemniaki>
Jestem grzecznym bobasem, Lecz przygniata mnie czasem, Całe zło świata tego, Które na mnie jednego, O.S.M. iałowskiego przypada
Więc pomóżcie mi Tatko, No i Wy, Pani Matko, By przez życie przejść lekko i gładko
Z perspektywy Taty: Zakończył się prawie miesięczny urlop Taty od bycia Tatą. Wiedzieliśmy na co się szykujemy, tym niemniej jedynie słowo SZOK w pełni oddaje zmiany jakie zaszły! Mały przez miesiąc rozwinął skrzydła (raz mu nawet "skrzydło" w łokciu wyskoczyło - islandzki NFZ dał jednak radę) i jest już o kilka klas lepiej rozwiniętym dzieciakiem niż przed wyjazdem. Z większą paletą zdolności i bardziej absorbujący z racji swej mobilności, gotów eksplorować dostępny teren i poszerzać horyzonty.
Odzwyczaiwszy się nieco od obowiązków rodzicielskich , błyskawicznie zostałem postawiony do pionu.
Back to pielucha zone, babe!
A teraz ja, Mały Tytus. Tata mówi, że mnie nie było, ale przecież byłem. I Babcia z Dziadkiem też byli :). Potrafię już gryźć jabłko (w sumie to wszystko co złapię w łapki, tylko nie wszystko da się łatwo złapać między oba zęby), pełzać w różnych kierunkach (o ile ktoś podstępnie nie podstawi przeszkody w którą można się zaplątać. Wtedy po chwili włącza mi się alarm:)) siedzieć (gdy mnie ktoś podpiera), obsługiwać komputer i jeszcze parę innych sztuczek, których tutaj nie wyjawię...
Niech mnie Tata obserwuje!
Ps od Taty: żeby unaocznić choćby w minimalnym stopniu zakres zmian, przed państwem premiera zwiastuna "Znikającego Punktu 2011". Zdjęcia kręcono dziś o poranku, dzień po powrocie Tytusa z Islandii. I śmiało można powiedzieć już teraz - ten Młody ma talent!
Jak donosi nasz wysłannik na Islandii, od dziś buzia Małego Tytusa ma nowego mieszkańca! Nazywa się Lewa Dolna Jedynka i jest mleczakiem. :) Zęba wynalazła Mama, która teraz musi postawić pół litra czystej islandzkiej wody na uczczenie znaleziska.
Podczas dokładnych oględzin wnętrza jamy ustnej Malucha okazało się, że wraz z zębem Młodzian zyskał nową umiejętność. Teraz już nie tylko pluje i memla wszystko co znajdzie w zasięgu coraz bardziej chwytliwej łapki, ale również gryzie!
I (wierzcie bądź nie) mimo krótkiej praktyki w tym kierunku, czyni błyskawiczne postępy, o czym mogli przekonać się rozanieleni (i przez to nieuważni) Dziadkowie.
Czasami poziom niemowlęcego zorientowania "w temacie" zaskakuje. Okazuje się, że mały Brzdąc rozumie zdecydowanie więcej, niż nam się wydaje. Obserwując poznaje świat z różnych stron. Tak było i w tym przypadku. Tytus okazjonalnie przyglądał się nam z zaciekawieniem m.in. podczas mycia zębów. Więc pewnego dnia (dla żartu) podaliśmy mu szczoteczkę. 
Młodzieniec bez mrugnięcia okiem włożył ją sobie do paszczy, w której rezyduje zastęp czterech i pół zęba, i przez następne 6 minut z wyraźnym zadowoleniem szczotkował sobie zęby i dziąsła. Nam, jako Rodzicom, gdy już pozbieraliśmy szczęki z podłogi i otarliśmy łzy ze śmiechu, przyszła do głów pewna refleksja: właśnie (niechcący) odkryliśmy sposób na ulgę w ząbkowaniu!!!
